Οι κοινωνικές υπηρεσίες για τα θύματα του Ναζισμού υποστηρίζονται με χορηγία της Conference on Jewish Material Claims Against Germany.
Η Conference on Jewish Material Claims Against Germany παρείχε κονδύλια για το Πρόγραμμα Επείγουσας Βοήθειας για τα Θύματα των Ναζί κατ’ εντολήν του United States District Court που έχει την εποπτεία για τα ένδικα μέσα της υπόθεσης RE: Holocaust Victim Assets Litigation (Swiss Banks). 

 

On Line

Έχουμε 2449 επισκέπτες και 5 μέλη συνδεδεμένους

Log in



ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ για την ΑΠΟΔΟΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ PDF Εκτύπωση E-mail

Στις 26 Ιουνίου 2017, 71 Ευρωβουλευτές διαφόρων κομμάτων από 20 χώρες  μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέγραψαν τη Διακήρυξη «Ατελής Δικαιοσύνη: Αποκατάσταση και Μνήμη» με την οποία εκφράζεται η συμπαράστασή τους για την απόδοση περιουσιών από την εποχή του Ολοκαυτώματος και καλείται η ΕΕ να δεσμευτεί ότι θα κάνει σχετικές ενέργειες γι’ αυτό. Ακολουθεί το κείμενο της Διακήρυξης το οποίο προσυπέγραψε μεταξύ άλλων και ο Έλληνας Ευρωβουλευτής κ. Μιλτιάδης Κύρκος.        

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Έχουν πια περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια από το Ολοκαύτωμα (Shoah) στο οποίο δολοφονήθηκαν έξι εκατομμύρια Εβραίοι – το εβδομήντα πέντε τοις εκατό του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Μόνο ένα μικρό τμήμα της κινητής και της ακίνητης περιουσίας των Εβραίων θυμάτων, αλλά και των κοινοτήτων, το οποίο κατασχέθηκε παράνομα, έχει επιστραφεί στους νόμιμους ιδιοκτήτες ή κληρονόμους ή εν γένει στον εβραϊκό λαό. Πολλοί από τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος ζουν σε συνθήκες φτώχειας και χωρίς επαρκή κοινωνική φροντίδα, ενώ οι ανάγκες για κοινωνική πρόνοια αυξάνονται καθώς μεγαλώνουν.

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ: Εμείς, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βεβαιώνουμε την ηθική ευθύνη των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προχωρήσουν στο ζήτημα της αποκατάστασης  της ιδιοκτησίας της εποχής του Ολοκαυτώματος.

Δηλώνουμε επίσης τη διαρκή δέσμευσή μας στην παροχή επαρκούς και άμεσης κοινωνικής πρόνοιας για τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, στην οριοθέτηση, προστασία και συντήρηση των εβραϊκών νεκροταφείων, των μαζικών τάφων και άλλων χώρων ταφής, στην διατήρηση των χώρων εβραϊκής κληρονομιάς και στην προώθηση της εκπαίδευσης, της έρευνας και της μνήμης για το Ολοκαύτωμα.

Αναγνωρίζουμε τη δέσμευση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την αποκατάσταση περιουσιακών στοιχείων της εποχής του Ολοκαυτώματος όπως ζητήθηκε με προηγούμενα ψηφίσματα του Κοινοβουλίου και επιβεβαιώνουμε και πάλι τις προηγούμενες διεθνείς αρχές και διακηρύξεις που αντανακλούν τη συναίνεση για την αποκατάσταση των περιουσιακών στοιχείων της εποχής του Ολοκαυτώματος.

Περισσότερα...
 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΣΙΜΟΝ ΒΕΪΛ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 2006 – Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ PDF Εκτύπωση E-mail

«…Σήμερα, ήρθα για να υπενθυμίσω ότι μια ήπειρος που τσακίστηκε και ταπεινώθηκε από μια βαρβαρότητα που δεν υπήρξε ποτέ όμοιά της, μπορεί να επανέλθει σε αρχές τρωτές, τις οποίες πρέπει πάντοτε να υπερασπιζόμαστε: τη δημοκρατία, το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τα θεμελιώδη δικαιώματα του φυσικού προσώπου. Διότι χωρίς αυτήν την ελπίδα δεν θα είχαμε  μπορέσει να επιζήσουμε, διότι χωρίς αυτήν την ελπίδα δεν μπορούμε να ζήσουμε, εγώ η επιζήσασα του  Άουσβιτς, εμείς οι μάρτυρες, ελπίζουμε ότι οι κυβερνήσεις, οι σημερινοί πολίτες και οι νέες γενιές, έχοντας διδαχτεί από το παρελθόν, θα έχουν τη θέληση να πολεμήσουν τις ιδεολογίες του θανάτου και του μίσους και θα κατορθώσουν να κτίσουν ένα κόσμο ανεκτικότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης και αδελφότητας». Με αυτά τα λόγια-παρακαταθήκη, μήνυμα διαχρονικό για την ευθύνη του Ολοκαυτώματος, την Μνήμη του και το μέλλον της ανθρωπότητας, η Σιμόν Βέϊλ είχε ολοκληρώσει την ομιλία της στην Αθήνα, στις 30 Ιανουαρίου 2006. Ήταν η κεντρική ομιλήτρια στην εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος που είχαν διοργανώσει το ΚΙΣΕ και η Νομαρχία Αθηνών, παρουσία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια (φωτογραφια) και διεθνών προσωπικοτήτων.

Αντί άλλου επικήδειου, αναδημοσιεύουμε το πλήρες κείμενο της ομιλίας της. Διαβάστε το εδώ. Σχετικό ρεπορτάζ από την εκδήλωση στα Χρονικά τ. 202 (Μαρ.-Απρ. 2006), σ. 12 – 13.

- Σχετικά: Στην ιστοσελίδα του ΚΙΣΕ για τον θάνατο της Σιμόν Βέιλ.

 
ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΤΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ PDF Εκτύπωση E-mail

Με το τραγούδι «Yerushalayim shel zahav» η Ισραηλιτική Κοινότητα της Θεσσαλονίκης υποδέχθηκε στις 15.6.2017, στη Συναγωγή Μοναστηριωτών, τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τη σύζυγό του Σάρα.

«Είμαι πολύ συγκινημένος που βρίσκομαι σε αυτό το αρχιτεκτονικό διαμάντι που συμβολίζει την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης», δήλωσε κατά την άφιξή του.

Τον κ.  Νετανιάχου καλωσόρισε ο Πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος και Πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης Δαυίδ Σαλτιέλ, ο οποίος αναφέρθηκε στην διαχρονική ιστορική διαδρομή των Εβραίων στην Ελλάδα, τη σπουδαιότητα της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, την τεράστια καταστροφή που υπέστη την περίοδο του Ολοκαυτώματος, αλλά και στις προσπάθειες που κατέβαλαν οι επιζώντες για να αναβιώσουν την Κοινότητα από τις στάχτες και να την καταστίσουν και πάλι ζωντανό κομμάτι της πόλης. Σημείωσε επίσης ότι η επίσκεψη αυτή στην Ελλάδα έχει μεγάλη σημασία για την Κοινότητα και έρχεται σε μια σημαντική στιγμή για τις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ. Πως σήμερα μετά από τη λαίλαπα και οι οκτώ εναπομείνασες εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα, καθώς και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, προσπαθούν σκληρά να παραμείνουν ιδιαίτερα δραστήριοι οργανισμοί. Τέλος, αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για τη δημιουργία του Μουσείου Ολοκαυτώματος της Ελλάδας που θα γίνει ένα παγκόσμιο μνημείο εναντίον του ρατσισμού, θα αλλάξει τον ορίζοντα της δυτικής εισόδου της πόλης και το χάρτη των μνημείων και μουσείων της Ευρώπης για το Ολοκαύτωμα.

Στη δική του τοποθέτηση ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ, τόνισε ότι η ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της πόλης είναι συνυφασμένη με αυτή του εβραϊκού λαού καθώς  «Η φωτιά του 1917 κατέστρεψε και έκαψε κτίρια. Η φωτιά των ναζί έκαψε ανθρώπους». Ανέφερε χαρακτηριστικά πως μόλις το 3% όσων βίωσαν στο πετσί τους τη λαίλαπα του Ολοκαυτώματος κατάφεραν να επιβιώσουν. Επισήμανε ότι πολλοί από τους επιζώντες Θεσσαλονικείς που ζουν στο Ισραήλ «κουβαλούν» μέσα τους αγάπη και αναμνήσεις από τη Θεσσαλονίκη. «Τη θυμούνται ως ένα μεγάλο κέντρο πολιτισμού, αλλά και ως προσωπική μνήμη». Αναφέρθηκε στο παράδειγμα του Θεσσαλονικιού επιζώντα του Ολοκαυτώματος Μοσέ Αελιόν, ο οποίος κάθε χρόνο ανάβει έναν από τους πυρσούς στο Μουσείο Yad Vashem της Ιερουσαλήμ για τα θύματα του Ολοκαυτώματος.

Αναφέρθηκε, επίσης, στη «φυσική σχέση συνεργασίας» μεταξύ τριών πραγματικών δημοκρατιών, όπως, της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ, αλλά και στα επιτεύγματα της πατρίδας του σε διάφορους τομείς. Ολοκλήρωσε δε την ομιλία του αναφέροντας «Am Yisrael chai» (Ο λαός του Ισραήλ ζει).

Περισσότερα...
 
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΜΑΡΑΝΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΡΥΨΑΝ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ PDF Εκτύπωση E-mail

«Όσοι από τους κατοίκους βρίσκεστε στη ζωή και όσοι δεν υπάρχετε πια, έχετε στην καρδιά μας μια ξεχωριστή θέση αιώνιας ευγνωμοσύνης. Βλέπω γύρω μου την οικογένειά μου, παιδιά, εγγόνια, συγγενείς και εκ μέρους όλων οφείλω να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά γιατί υπάρχουμε χάρη σε σας». Αυτά τα λόγια ανήκουν στον πρόεδρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Καρδίτσας Μάκη Καπέτα, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης αποκαλυπτηρίων του μνημείου «αιώνιας ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης», που πραγματοποιήθηκε σήμερα 18 Ιουνίου 2017 το μεσημέρι στο χωριό Αμάραντος (π. Μαστρογιάννη). Οι κάτοικοι του οποίου, από το φθινόπωρο του 1943 έως το καλοκαίρι του 1944, προσέφεραν ασφαλές καταφύγιο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και φιλοξενία, μοιράζοντας τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν στα σπίτια τους, σε 62 Εβραίους της Καρδίτσας και άλλους 20 από τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο και τα Τρίκαλα. Και το σημαντικότερο, όπως τονίστηκε από τους ομιλητές, δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους κατοίκους να καταδώσει το γεγονός αυτό στους Γερμανούς.

Με δάκρυα στα μάτια και συγκίνηση μέχρι την ολοκλήρωση της ομιλίας του, ο εκπρόσωπος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, Σολομών Παρέντε, ανέφερε ότι η προσωπική, οικογενειακή του ιστορία είναι συνδεδεμένη με αυτή τη γη, με αυτό το χωριό και τη μεγαλοκαρδία των κατοίκων του, για να εξηγήσει: «Μία από αυτές τις ηρωϊκές οικογένειες έσωσε τους γονείς και τα αδέλφια της μητέρας μου. Ο θείος μου, Ντάνυ Εζρά, είναι σήμερα εδώ, μαζί μας. Ήρθε από το Ισραήλ -όπου ζει- για να ξαναπερπατήσει στα σοκάκια αυτού του όμορφου ορεινού χωριού που τότε -μέσα στην αβεβαιότητα της Κατοχής- του προσέφερε ό,τι πιο πολύτιμο και δυσεύρετο υπήρχε: Ασφάλεια".

Αυτό το μνημείο, τόνισε ο Δημήτρης Σιούφας, πρώην πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, θα θυμίζει στους αιώνες αυτήν την ιστορία αλληλεγγύης, ανθρωπισμού, ηρωϊσμού, για τη διάσωση 82 Εβραίων, 62 από την Καρδίτσα και άλλων 20 από τα Τρίκαλα, τον Βόλο και την Θεσσαλονίκη, από τους κατοίκους του Αμαράντου, το πανέμορφο Μαστρογιάννη. Τα χρόνια της κατοχής, πρόσθεσε ο κ. Σιούφας, και των διώξεων από τους Γερμανούς κατακτητές, τους αγκάλιασαν, τους στέγασαν, μοιράστηκαν τα όποια τρόφιμα ως δικοί τους άνθρωποι, για να καταλήξει: «Αυτό που ζούμε σήμερα εδώ στον Αμάραντο, με την παρουσία τόσο σημαντικών ανθρώπων δεν γίνεται μόνο για να τιμήσουμε και να θυμηθούμε τους γενναίους κατοίκους του, αλλά και να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλο τον κόσμο ώστε να μην ξανασυμβούν ποτέ τέτοιες βαρβαρότητες».

Ένα μεγάλο ευχαριστώ απηύθυνε και ο Ρόμπερτ Μπονφίλ, ομότιμος καθηγητής Εβραϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, καθώς ο ίδιος και η οικογένειά του φιλοξενήθηκαν στο γειτονικό χωριό Απιδιά και όλοι τους διασώθηκαν.

Περισσότερα...
 
ΧΑΪΝΤΣ ΚΟΥΝΙΟ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ PDF Εκτύπωση E-mail

Της Σοφίας Χριστοφορίδου, makthes.gr, 25.6.2017

Κοινή η ανθρώπινη μοίρα, η ζωή να είναι θέμα τυχαιότητας και η νίκη απέναντι στο θάνατο να είναι πάντα πρόσκαιρη. Στη σύντομη πορεία μας στον κόσμο ό,τι αξίζει είναι “να αγαπάς τον άλλον, να μιλάς για όσα άδικα βλέπεις να συμβαίνουν γύρω σου και να προσφέρεις στην κοινωνία”.

Αυτό είναι το απόσταγμα ζωής ενός ανθρώπου που έκλεισε τα 90 του χρόνια κι ας είχε συναντηθεί με την απόλυτη βαρβαρότητα και το θάνατο ήδη από την εφηβεία του. Τότε δεν τον θεωρούσαν άνθρωπο, ήταν μόνο ο αριθμός 109565. Ο Χάιντς Κούνιο είναι ένας από τους τελευταίους Εβραίους της Θεσσαλονίκης που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και την προηγούμενη εβδομάδα γιόρτασε τα 90ά γενέθλιά του.

Η ΑΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ

Αν δεν ήταν η συγκυρία της στιγμής, το ρολόι της ζωής του θα είχε σταματήσει να χτυπά στα 15 του χρόνια. Έφτασε στο Άουσβιτς με την πρώτη αποστολή. Χαράματα, μισοκοιμισμένος άκουσε να φωνάζουν άγρια “ανοίξτε, ανοίξτε” και μετά “κατεβείτε, κατεβείτε”. Το τρένο ήταν γεμάτο με εβραίους χαμάληδες, φτωχούς λιμενεργάτες που καταλάβαιναν μόνο τα λαντίνο. Οι Γερμανοί ρώτησαν “ποιος μιλά γερμανικά, να κάνει ένα βήμα μπροστά”. Τέσσερις άνθρωποι σε όλο το τρένο μιλούσαν γερμανικά. Ήταν τα μέλη της οικογένειας Κούνιο. Η μητέρα ήταν γερμανόφωνη και μαθαίνοντας στα παιδιά της τη γλώσσα της τους έδωσε ζωή για δεύτερη φορά. Οι τέσσερίς τους επιστρατεύτηκαν, για να μεταφράζουν τις εντολές των Γερμανών στους Εβραίους, που έφταναν με κάθε αποστολή από τη Θεσσαλονίκη. “Η ζωή τελικά είναι θέμα τύχης;”, τον ρωτάμε. “Για εμάς ήταν η συγκυρία, το ότι φύγαμε με την πρώτη αποστολή”, λέει, κρατώντας στο χέρι του ένα ποτήρι σαμπάνια. Μία φορά μόνο μέθυσε στη ζωή του και στα 90 του χρόνια επιτρέπει στον εαυτό του να πιει και λίγο παραπάνω. “Η ζωή τελικά είναι ένα απροσδόκητο δώρο”, λέει με φιλοσοφική διάθεση, πριν να επιστρέψει στην τραγική αφήγησή του.

Αν η οικογένεια δεν είχε αναχωρήσει με το πρώτο τρένο, θα είχε κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο ζωής, όπως χιλιάδες άλλοι, που εκτοπίστηκαν αργότερα, αλλά τελικά δεν ξέφυγαν από την τραγική τους μοίρα. Όμως τελικά αυτή η “ατυχία” τους να φτάσουν πρώτοι ήταν και η σωτηρία τους. Αν στο μεταξύ οι Ναζί έβρισκαν άλλους Εβραίους που ήξεραν γερμανικά, εκείνους θα χρησιμοποιούσαν, για να κάνουν τη δουλειά τους, και οι Κούνιο θα κατέληγαν στους φούρνους. Ο πατέρας του ήταν κουτσός, ο Χάιντς Κούνιο και η αδερφή του, 15-16 ετών, άνθρωποι που οι Ναζί δεν τους θεωρούσαν χρήσιμους και τους ξεφορτώνονταν αμέσως. “Η μόνη που θα δικαιούτο να ζήσει ήταν η μητέρα μου, που ήταν γερή, εμείς ήμασταν για το φούρνο. Αν δεν ξέραμε γερμανικά κι αν δεν είχαμε φτάσει πρώτοι, δεν θα ζούσαμε”, λέει στη “ΜτΚ”.

Περισσότερα...
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

Copyright ΚΙΣ © 2009  - Powered by Netmasters O.E. Designed by David Floroae