Οι κοινωνικές υπηρεσίες για τα θύματα του Ναζισμού υποστηρίζονται με χορηγία της Conference on Jewish Material Claims Against Germany.
Η Conference on Jewish Material Claims Against Germany παρείχε κονδύλια για το Πρόγραμμα Επείγουσας Βοήθειας για τα Θύματα των Ναζί κατ’ εντολήν του United States District Court που έχει την εποπτεία για τα ένδικα μέσα της υπόθεσης RE: Holocaust Victim Assets Litigation (Swiss Banks). 

 

On Line

Έχουμε 2914 επισκέπτες συνδεδεμένους

Log in



ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ


ΧΑΪΝΤΣ ΚΟΥΝΙΟ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ PDF Εκτύπωση E-mail

Της Σοφίας Χριστοφορίδου, makthes.gr, 25.6.2017

Κοινή η ανθρώπινη μοίρα, η ζωή να είναι θέμα τυχαιότητας και η νίκη απέναντι στο θάνατο να είναι πάντα πρόσκαιρη. Στη σύντομη πορεία μας στον κόσμο ό,τι αξίζει είναι “να αγαπάς τον άλλον, να μιλάς για όσα άδικα βλέπεις να συμβαίνουν γύρω σου και να προσφέρεις στην κοινωνία”.

Αυτό είναι το απόσταγμα ζωής ενός ανθρώπου που έκλεισε τα 90 του χρόνια κι ας είχε συναντηθεί με την απόλυτη βαρβαρότητα και το θάνατο ήδη από την εφηβεία του. Τότε δεν τον θεωρούσαν άνθρωπο, ήταν μόνο ο αριθμός 109565. Ο Χάιντς Κούνιο είναι ένας από τους τελευταίους Εβραίους της Θεσσαλονίκης που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και την προηγούμενη εβδομάδα γιόρτασε τα 90ά γενέθλιά του.

Η ΑΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ

Αν δεν ήταν η συγκυρία της στιγμής, το ρολόι της ζωής του θα είχε σταματήσει να χτυπά στα 15 του χρόνια. Έφτασε στο Άουσβιτς με την πρώτη αποστολή. Χαράματα, μισοκοιμισμένος άκουσε να φωνάζουν άγρια “ανοίξτε, ανοίξτε” και μετά “κατεβείτε, κατεβείτε”. Το τρένο ήταν γεμάτο με εβραίους χαμάληδες, φτωχούς λιμενεργάτες που καταλάβαιναν μόνο τα λαντίνο. Οι Γερμανοί ρώτησαν “ποιος μιλά γερμανικά, να κάνει ένα βήμα μπροστά”. Τέσσερις άνθρωποι σε όλο το τρένο μιλούσαν γερμανικά. Ήταν τα μέλη της οικογένειας Κούνιο. Η μητέρα ήταν γερμανόφωνη και μαθαίνοντας στα παιδιά της τη γλώσσα της τους έδωσε ζωή για δεύτερη φορά. Οι τέσσερίς τους επιστρατεύτηκαν, για να μεταφράζουν τις εντολές των Γερμανών στους Εβραίους, που έφταναν με κάθε αποστολή από τη Θεσσαλονίκη. “Η ζωή τελικά είναι θέμα τύχης;”, τον ρωτάμε. “Για εμάς ήταν η συγκυρία, το ότι φύγαμε με την πρώτη αποστολή”, λέει, κρατώντας στο χέρι του ένα ποτήρι σαμπάνια. Μία φορά μόνο μέθυσε στη ζωή του και στα 90 του χρόνια επιτρέπει στον εαυτό του να πιει και λίγο παραπάνω. “Η ζωή τελικά είναι ένα απροσδόκητο δώρο”, λέει με φιλοσοφική διάθεση, πριν να επιστρέψει στην τραγική αφήγησή του.

Αν η οικογένεια δεν είχε αναχωρήσει με το πρώτο τρένο, θα είχε κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο ζωής, όπως χιλιάδες άλλοι, που εκτοπίστηκαν αργότερα, αλλά τελικά δεν ξέφυγαν από την τραγική τους μοίρα. Όμως τελικά αυτή η “ατυχία” τους να φτάσουν πρώτοι ήταν και η σωτηρία τους. Αν στο μεταξύ οι Ναζί έβρισκαν άλλους Εβραίους που ήξεραν γερμανικά, εκείνους θα χρησιμοποιούσαν, για να κάνουν τη δουλειά τους, και οι Κούνιο θα κατέληγαν στους φούρνους. Ο πατέρας του ήταν κουτσός, ο Χάιντς Κούνιο και η αδερφή του, 15-16 ετών, άνθρωποι που οι Ναζί δεν τους θεωρούσαν χρήσιμους και τους ξεφορτώνονταν αμέσως. “Η μόνη που θα δικαιούτο να ζήσει ήταν η μητέρα μου, που ήταν γερή, εμείς ήμασταν για το φούρνο. Αν δεν ξέραμε γερμανικά κι αν δεν είχαμε φτάσει πρώτοι, δεν θα ζούσαμε”, λέει στη “ΜτΚ”.

Περισσότερα...
 
ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2017 ΜΕ ΘΕΜΑ «ΤΟ ΠΑΙΔΙ - ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ» PDF Εκτύπωση E-mail

Η ταινία μικρού μήκους «Το παιδί - θύμα του Ολοκαυτώματος» της κινηματογραφικής ομάδας του 7ου Λυκείου Νέας Σμύρνης κατέκτησε το 1ο βραβείο στον Μαθητικό Διαγωνισμό Δημιουργίας Βίντεο 2016-2017, με θέμα «Το Παιδί - θύμα του Ολοκαυτώματος», που διοργανώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και από το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας. 

Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες φετινές συμμετοχές, αλλά και των προηγούμενων ετών άλλων σχολείων, η κινηματογραφική ομάδα του 7ου Λυκείου Νέας Σμύρνης έκανε μια ταινία μυθοπλασίας, και όχι ντοκιμαντέρ ή παρουσίαση.

Η πρωταγωνίστρια Μυρτώ Βέργου γράφει ένα γράμμα σε ένα νεκρό κορίτσι, την Krystyna Trzesniewska, μια 13χρονη Πολωνή που βρήκε τον θάνατο στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Παράλληλα, έχει γεμίσει το δωμάτιο της με αποκόμματα από εφημερίδες και φωτογραφίες της εποχής εκείνης, ενώ ανακαλύπτει και ιστορίες άλλων Εβραίων παιδιών που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Δείτε το video του 7ου Λυκείου Νέας Σμύρνης

 

 

 

 

 

 

 

Την κινηματογραφική ομάδα του 7ου Λυκείου Νέας Σμύρνης αποτελείται από οκτώ παιδιά της Α’ Λυκείου, τους: Μυρτώ Βέργου, Λουκά Σαϊπά, Ιωάννα Πολιτοπούλου, Μαριαγάπη Ξυπολιά, Ξανθίππη Δασκαλάκη, Δημήτρη Κούτρα, Πέλα Μέμμου και Θεοδώρα Κοτοπούλη, και ένα της Γ’ Λυκείου, τη Ροζαλία Λαδοπούλου.

Συντονιστέςτης ομάδας είναι οι καθηγητές Πέτρος Μούγιος και Δέσποινα Μπακιρτζόγλου.

Περισσότερα...
 
ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ "ΓΙΑΝΤ ΒΑΣΕΜ" ΣΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΡΩΩΝ ΠΟΥ ΔIEΣΩΣΑΝ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ PDF Εκτύπωση E-mail

Σε συγκινητική τελετή που πραγματοποιήθηκε στην οικία της, την Δευτέρα 15 Μαΐου 2017, η Πρέσβυς του Ισραήλ στην Ελλάδα, κυρία Ιρίτ Μπέν-Άμπα, απένειμε τα μετάλλια και τον τίτλο των "Δίκαιων των Εθνών" του Μουσείου του Ολοκαυτώματος "Γιάντ Βασέμ" στο Ισραήλ σε δύο οικογένειες Ελλήνων που διέσωσαν Εβραίους συμπατριώτες τους κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Συγκεκριμένα και όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, βραβεύθηκαν οι Ιωάννης & Κατίνα Περράκη και η Δήμητρα Δημοπούλου για την διάσωση του Μωυσή Μπαττίνου και της Εσθήρ Μπαττίνου Μαλλάχ παιδιών της οικογένειας του Σολομών και Ρεβέκκας Μπαττίνου από τον Πειραιά, κατά την περίοδο της Κατοχής. Ο Μωυσής Μπαττίνος και μέλη της οικογένειάς  επισκέφθηκαν ειδικά την Ελλάδα από την Αμερική όπου διαμένουν σήμερα για να παραστούν στην εκδήλωση.

Στην τελετή παρευρέθηκαν επίσης οι Χρήστος και Μαρία Λατανιώτη, ο εγγονός και η δισέγγονη των Ιωάννη & Κατίνα Περράκη, ο οποίοι παρέλαβαν το βραβείο εκ μέρους των εκλιπόντων συγγενών τους, ο Υφυπουργός Εξωτερικών, κ. Τέρενς Κουίκ, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων, κ. Γιώργος Καλαντζής, ο βουλευτής και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας Ελλάδας-Ισραήλ, κ. Δημήτρης Σεβαστάκης, ο Γερμανός Πρέσβης, Δρ. Peter Schoof, ο εκπρόσωπος του Ιδρύματος Raoul Wallenberg, Μορίς Καράσσο, ο Ραββίνος Αθηνών, κ. Γκάμπριελ Νεγκρίν,  εκπρόσωποι της Ελληνικής Εκκλησίας, εκπρόσωποι του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας, της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος, της Εβραϊκής Νεολαίας και παιδιά του Εβραϊκού Σχολείου της Αθήνας. Η Τάλυ Μαϊρ και ο Σάκης Νεγρίν από την Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών ερμήνευσαν τραγούδια στο φλάουτο και την κιθάρα αντίστοιχα.

Περισσότερα...
 
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ PDF Εκτύπωση E-mail

Στις 7.5.2017 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ άρθρο του Αντώνη Τριανταφύλλου σχετικά με την επίσκεψη μαθητών και εκπαιδευτικών από την Ελλάδα στο στρατόπεδο του Άουσβιτς όπου έχασαν τη ζωή τους ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι.  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

 
ΡΙΓΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΥ ΝΑΤΖΑΡΗ PDF Εκτύπωση E-mail

Το χειρόγραφο διαβάστηκε στις 22 Απριλίου 2017 σε τελετή που έγινε στη συναγωγή Μοναστηριωτών, στο πλαίσιο μνημοσύνου που τέλεσε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης.                                       

«Τα δράματα που έχουν δει τα μάτια μου είναι απερίγραπτα», αναφέρει στη συγκλονιστική του μαρτυρία από το στρατόπεδο Μπιργκενάου στο Άουσβιτς ο Θεσσαλονικιός Εβραίος, Μαρσέλ Νατζαρή. Συναισθανόμενος ότι πλησιάζει και το δικό του τέλος, το φθινόπωρο του 1944, λίγο πριν από την εκκένωση και τη διάλυση του στρατοπέδου, γράφει ένα χειρόγραφο με αποστολέα τους φίλους και τους οικείους του, το τοποθετεί μέσα σε ένα παγούρι και το παγούρι μέσα σε μια δερμάτινη τσάντα. Θάβει την τσάντα στο έδαφος σε βάθος μισού μέτρου, στον περίβολο του κρεματορίου 3, με την ελπίδα ότι κάποιος θα το βρει και θα το ταχυδρομήσει στους δικούς του. «Την 11η Απριλίου φτάσαμε στο Άουσβιτς και στο στρατόπεδο του Μπίργκεναου. Μείναμε ένα μήνα στην καραντίνα και από εκεί μας απόσπασαν γερούς δυνατούς, σε ένα κρεματόριο. Είναι ένα μεγάλο κτίριο με ένα πλατύ φουγάρο με 15 φούρνους. Από κάτω από ένα κήπο είναι δύο μεγάλοι υπόγειοι θάλαμοι, απέραντοι.

»Ο ένας χρησιμεύει για να ξεντυνόμαστε και ο άλλος είναι ο θάλαμος του θανάτου, όπου ο κόσμος μπαίνει γυμνός και αφού συμπληρώνονται περίπου 3.000 άτομα κλείνει και τους γκαζεύουν. Μετά από 6 – 7 λεπτά μαρτυρίου παραδίδουν το πνεύμα. Η δουλειά μας είναι πρώτον να τους υποδεχόμαστε. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν το λόγο. Τους έλεγαν ότι επρόκειτο να κάνουν λουτρό. Πήγαιναν ανήξεροι προς το θάνατο. Τούς έλεγα ότι δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα που μιλάνε». «Μέσα εκεί είχαν βάλει οι Γερμανοί σωλήνες για να νομίσουν ότι ετοιμάζονται για το λουτρό. Με το μαστίγιο στο χέρι, οι Γερμανοί τους ανάγκαζαν να στριμωχτούν για να χωρούν όσο το δυνατόν περισσότεροι». «Τα κουτιά του γκαζιού τα έφερναν με το αυτοκίνητο του γερμανικού ερυθρού σταυρού, δύο Ες Ες. Είναι γκαζαριστές που από κάποια ανοίγματα τους έριχναν το γκάζι. Μετά μισή ώρα ανοίγανε τις πόρτες και μεταφέραμε τα πτώματα των αθώων αυτών γυναικόπαιδων και από εκεί τους βάζαμε στους φούρνους όπου τους έκαιγαν χωρίς βοήθεια καυσίμου ύλης λόγω του λίπους που έχουμε». «Τη στάχτη οι Γερμανοί μας ανάγκαζαν να την κοπανήσουμε, να την περάσουμε από ένα χοντρό κόσκινο και μετά την έπαιρνε αυτοκίνητο και την έριχνε στο ποτάμι και έτσι εξαφανίζεται κάθε ίχνος».

Περισσότερα...
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

Copyright ΚΙΣ © 2009  - Powered by Netmasters O.E. Designed by David Floroae